R E V I E W S
.

http://www.sleazegrinder.com/review_variousmotorwolf.htm

This sprawling, bad ass comp features bands from The Hague, which, according to the liner notes, is the worst neighborhood in all of well, the Netherlands. I know, they probably want to check out Detroit City before they start talking about tough sides of town, but they do claim to have ten year olds with guns and all manner of ugly scenes there, so who knows? At any rate, the seedy side of the city always breeds the best rock and roll, so let’s hope the Hague keeps it’s face in the gutter, because there’s a host of killer rock action on this disc. Most of it fits comfortably in the confines of the garage-punk genre, but there's some hairy stoner rock, 70’s psyche freakouts, and plenty of Amsterdamned weirdness on display, as well. Highlights include the untamed sleaze of Motorwolf’s house band, Pantyboy, with the scorching Starfighter; the monstrous Taildragger let it all hang out with the 7 minute power blues of Walk on the Sun (and on a 25 track comp, no less!), The White Trash Minstrels introduce the Ventures to Ennio Morricone on the vamping Slower than His Shadow, Johnny Cohen and the New Age Nazis do their best GG Allin on Hitler was a Speedfreak, Twin Earth knock Iggy Pop in the teeth and swipe TV Eye from right under him while he lies there bleeding on Trancer, and the acid-tweaked Orange Sunshine squeal and writhe in Blue Cheer-induced ecstasy on Ball’s Knockin. And there’s plenty more where that came from, too. Motorwolf is one of the very few labels catering to Holland’s snarly rock scene, and believe me, you’re missing a lot. So get this, willya?

Oh, and bonus points to Guy Motorwolf for writing the most psychotic mission statement I’ve read in ages-

You better team up with the MOTORWOLF MUSCLE CAR MOTOR TEAM, son, and experience that DANGER, that RAW BITE, and that DEEP TENSION that the giant HIGH VOLUME DRUG ROCK MAGNET sucks out of you. SUFFER intensely from the flaming fire of the SIDE-PIPE BURNING (and GOD, it’s BURNING RED HOT in your face!) TAKE that NITRO-ROCKET-FUEL-SUPER-SPEED-SS INJECTION like a MAN!

Exactly, Guy. Couldn’t have said it better myself. Unless I had Amsterdam-quality drugs, too.

Diverse Artiesten - Motor Rock Den Haag Vol 1 - Music Planet - Woensdag 29 Januari 2003 http://www.planet.nl/planet/show/id=74766/contentid=26554/sc=828675 Hier op de redactie van Music Planet krijgen wij altijd een beetje de kriebels als de woorden Den Haag vallen. Als er namelijk één stad in staat is gebleken om ons muzikale landschap te vervuilen met het éne concept na het andere dan die wel. Kane en consorten krijgen met deze verzamelaar echter een ferme klap op de kanus. Het ambitieuze Motorwolf-label heeft geen kelder overgeslagen, geen bunker niet binnenstebuiten gekeerd en geen verrookte zuipgrot links laten liggen om met de échte rawk 'n rowl uit het Haagse tot ver buiten de stadsgrenzen te kunnen presenteren. In 80 (!) minuten komen 25 (!) bands voorbij razen. Stoner-Doom, smerige junkrock, graftakpunk, vuilnisbakkensurf, garageblues, hardcore a la hagenees, en onversneden RAAAAAAWK van achter de duinen denderen over je heen. Dat is wel wat anders dan een zangertje met een te groot hoofd en een uitzendbureau aan muzikanten om zich heen die bij wat-ie ook zingt een gezicht trekt of-ie moet poepen (We noemen geen namen). Toch wel: Dinand. Hij mag wel uitkijken als o.a. Johnny Cohen and The New Age Nazis, the X-raymen, Partners In Crime, the White Trash Ministrels en de Tits je op je hielen zitten. Messen geslepen, dat is zeker. Natuurlijk is er sprake van wisselende kwaliteit, maar de knallers die er op staan doen de missers her en der teniet. Fantastisch, na 040-Rockcity, 010-Rockcity is het ook 070-Rockcity! Met extra aandacht voor de smerigste band van allemaal: Duitse Herder! Enne, waar blijft deel 2? Jacco de Boer

De hoes laat met het doodshoofdenlogo en de kreet 'Den Haag motor rock' niets aan duidelijkheid te wensen over. Op deze eerste labelverzamelaar van het Haagse label motorwolf maar liefst 25 bands die de strijd aangaan met alles wat maar enigszins aan de moderne, gepolijste, met-de-computer-strakgetrokken rock van tegenwoordig doet denken. Motorwolf vertegenwoordigt de donkere kant van Den Haag: geen Kane en Anouk, maar hoeren, krakers en cocaïnebars in een failliete en corrupte regentenstad omringd door troosteloze nieuwbouwwijken. De bands op deze cd hebben allemaal hun roots in de seventies. En dat varieert dan van space rock via harde blues tot vroege hardrock en punk. Dat levert een verrassende diversiteit op: van het geweldige en in beperkte kringen al klassieke Hitler Was a Speedfreak van Johnny Cohen and the New Age Nazis, wat zo een vroege Nederlandse punkklassieker had kunnen zijn, tot het prachtig intens spacerockende Walk In The Sun van Taildagger. De kwaliteit is hier en daar vrolijk krakkemikkig: de gemiddelde demo klinkt tegenwoordig beter. Opvallend is dat sommige tracks op de cd kraken als een beest, en kennelijk zijn gemasterd vanaf de originele vinylsingles. Labels als motorwolf zijn onmisbaar omdat ze een broodnodig tegengeluid laten horen. Aanbevolen!

(RL)

...na deze punkshow (the Caramels) verkas ik naar het inmiddels zwaar raggende Orange Sunshine uit Den Haag. Deze band doet in eerste instantie denken aan Peter Pan Speedrock. De drummer, tevens zanger van het gezelschap, schreeuwt het uit in de alsmaar drukker wordende grote zaal. Het publiek weet dit snoeiharde motorrock trio wel te waarderen!

Ook de volgende act: The X-Ray Men uit Delft weten wat raggen is. De snerpende surfgitaarlicks vliegen me om de oren en de jonge kids vooraan staan heftig te schudden met hun lange haar. De al wat oudere mannen doen het goed bij het overwegend jonge Gooth-publiek. Vooral de drummer maakt indruk, het lukt hem zelfs om tijdens het drummen ook nog mondharmonica te spelen!

Although it's been around for a while, this 10" of the Dutch band Sonic Litter deserves to be reviewed. The sound is the incendiary sound of The Stooges in '69, an abrasive garage-blues which reminds from very close the first, excellent Hypnotics. The band gathers "old Dutch punk glories" from the end seventies/beginning eighties (a few of the members used to be in The Mollesters & in The Gang) no youngsters, but they definitely show not to feel the weight of the years. The beautiful covers of "Satisfaction Guaranteed" of Mourning Reign & "Don't Look Back" of The Remains say a lot about Sonic Litter's background who mention Sonics, Electras, Litter & Jimi Hendrix among their inspirers. The sound combines basic garage & hard-rock alternating "molotov-solos" with dirty & tight rhythms. A "DRUGGY" excursion in the late sixties sound, for freaks with fire under their ass & long-haired punks.

- Review From Another Great Italian Mag: Misty Lane - No 16

...This insane piece of wax (not to mention the hallucinating psychedelic sleeve!) is already classic & certainly a must for all you beat-freaks out there!

Review from Moshable (Danish fanzine)

Basics

Dutchmen Lo, gtr, voc, and Lite, dr, are LO-LITE, now eat, drink and shit Rock ’n R, and I mean real deviant stuff, not that big sound most people opt for because it’s easy to rely on clichés and just add a bit of extra volume or an even fatter barrage of sound. This band, nay duo, stands nose to nose with basic Rock ’n Roll minimalistst, better say purists, of Hasel Adkins, David Peel & The Lower Third, The Desperate Bicycles, some Mojo Nixon stuff (that with Roper), The Flat Duo jets or even Billy Childish and The Black Hands (but way more rock ’n rollish). As such Lo-Lite are traditional - a real minimalist Trash Rock’n’Roll version of the Cramps, or an acid version of Ry Cooder on his own. Back to Basics (NL Motorwolf 001, 1997/1998?) And I lift my hat to everybody who can invent a guitar riff like that on Cowboy. 1998 Denmark

Review from Another Fine Mess (Belgian fanzine)

Lo-Lite: Basics CD

Eight tracks of pure and intensified bluespunk and trash ola also from Holland. Expecting this from a R’n R wasteland like Belgium would be very, very dumb!! I had read some ravings about htis two-piece and I saw the last year giving an honest, fiery and fully charged set at The Pit’s, not a single word I read was exaggerated. These guys are so goddamn rawkin' all the way, the can’t even be stopped to change a string! Marvelous and a sure must see live. On this pity CD only- slab they blow the living daylights out of any mainstream wise-ass claiming to play ‘the blues’. Go get a live pal! We’re dealing witht the raw, uncensored, filthy and evil facts here. Terrorizing treatments on drums and guitar pulling out riffs and stomping beat to make you wanna shout, scream, and run with any no good SOB straight into your own mischief. The mixture of a haunting, cranked-up unit with a mouthharp, which would cause a lot of current singersongwriters into immediate coma and spit out, throaty vocals is what bluespunk is actally all about. Fit this in between Doo-Rag, Bantam Rooster, Lightnin’Beatman and Guitar wolf and you’ll be licking off your fingers while checking this out.

Review from Onbekend and Unknown Origin!!

Lo-Lite S/T CD (Motorwolf)

Super cool Dutch duo cranking out some superb primal garageblues stomp somewhere between very early Blues Explosion and Bantam Rooster. Drums and guitar, great vocals and overall flair and feel for this kinda stuff to put these guys in league with the best US acts. Very well produced. A rawer sound would have been nice but who am I to complain about stuff this eminent? A shame this isn’t on 10 like The White Trash Minstrels and Sonic Litter. That would’ve made this a perfect release. Buy it anyway. (SN)

Sunwheel, or to give their full name, Sunwheel Power Express, is a Dutch band that plays stoner-rock. Being heavily inspired by such '70 acts as Black Sabbath, Blue Cheer and Jimi Hendrix, they create some ultra groovy sounds. Its actually un-canning and almost disturbing how close they get to the sound and feel of those bands. The entire demo has that 70ties vibe about it, right down to the way it has been produced.

They definately score high points for both musicianship and groove on the almighty grandscale of grooviness. Less points however on the originality scale (but that is the case for almost any band playing this type of music?). All in all I'm sure most fans of old 70ties psychedelic rock will enjoy this.

The only shame about this demo is the sudden drop in volume and production on the last track, 'Stone Cold Woman'. What is going on there guys?!

‘Men gaat eerst gewoon spelen wat ze zelf willen, in plaats van andersom’ (Sjoerd van de Ace-Tones)

Het geluid was ongelofelijk slecht; zeer veel oorverdovend hoog, met daaronder een wollig geborrel van bassen. Werkelijk een bagger-geluid. Is dat normaal in Nighttown? Dat is normaal in Nighttown.

        Eerste band: the the X-Ray Men - voorheen the Ace-Tones (ooit nog begeleidingsband van Link Wray), Paradox en de Napoleons- speelden - hoe kan het ook anders - surf-instrumentals. Alleen een beetje veel harder dan ooit gehoord!
Beginnend met 'Jack the Ripper', verkrachten ze vervolgens 'Commanche', 'Chicken' en zelfs 'Batman'. Een totaal van zo'n 15 stukken, die hier en daar door wat overbodige solo's lekker uit de hand lopen.
Bij het eerste nummer ligt de gitarist al op de knieen, bij het tweede op de grond en bij het derde probeert hij wat onvoorzichtig publiek omver te dansen. De stokken-accrobatiek van de drummer verloopt ook niet geheel vlekkeloos; meer dan eens grijpt hij mis. De eerste die hij in de lucht gooit, weet hij net voor het verbaasde gezicht van de bassist uit de lucht te grissen. De volgende keer lukt het echter niet ze op te vangen. En ook een derde en een vierde keer gaat het mis, waarop hij zelf roept: "Haagse bluf!"
Er wordt geëindigd met de mooiste gitaar-gimmick ooit gezien (Jimi, eat this): De gitarist gooit zijn gitaar op de grond, doet zijn -riem af en begint daarmee vervolgens zijn instrument af te ranselen. (Wat trouwens ook ----------------------best een fijn geluid voortbrengt.)

Later, in een kort interviewtje, vertelt Herr-gitarrist Eric (die met die beide totaal verbrande ar--------------men) dat Link Wray, die nu met pensioen is, zelf heel erg extreem hard speelde; ".zo hard, dat kunnen wij niet extremer doen. (Ik vond het toch al aardig op de goeie weg- erik). Het is moeilijk om goeie muzikanten te vinden; ik ben blij dat ik dit heb gevonden.dezelfde kankerherrie maak ik toch wel.al twintig jaar. In de marge, in de kankerkroegen. Ook prima. Net zo lief. Ik vind het best. We willen helemaal niet op de manier van Kane."
Bassist Sjoerd (speelt ook in vijf andere bands); "Het is ongelofelijk spontaan. Men gaat eerst gewoon spelen wat ze zelf willen, in plaats van andersom."

        Bij het tweede bandje, Sonic Litter - en die bestaan al zo'n twintig jaar- is het geluid eigenlijk wel mooi: piepend veel hoog, fijnzinnige samenzang en een jazzdrummer. Negen jaar geleden in Nighttown's Grote zaal, maar nu nog beter, en deel uitmakend van een mooie scene. Volgens de zanger-gitarist:"Den Haag is altijd al garage-punk; het blijft gewoon komen. Het blijkt nog steeds rock'n'roll." En over andere tijden, toen nog met the Waistecoats en the Firebirds:
"Vroeger was het wel leuker om te spelen. De zalen waren echt, zoals Spunk Zoo, later Geronimo, Exit, Carre..!" Maar nu is het ook leuk: een vrij hechte vijfkoppige band, veel geschreeuw en bijna herkenbare covers.

        Derde bende: Johnny Cohen and the New Age Nazi's.
Bij zo'n bandnaam kun je wel honderden gestoorde associaties maken, maar laten we de realiteit maar als uitgangspunt nemen: Een oeiharde set vol ranzige rauwe rock 'n' roll en punk. Op drum Motorwolf label-pusher en vermaard Orange Sunshine-drummer Guy Tavarez. Wat een schreeuwlelijk istie toch. Maar hij heeft concurrrentie, binnen de band. De zanger Igor Trypnick (a.k.a. Fast Mike): een ongeveer anderhalve meter hoog kereltje met lang haar en tattoos dat van de versterkers duikt, zijn microfoon de hele tijd weg gooit (daarna pakt hij de bass-drum-microfoon), voortdurend whisky drinkt, gewoon tegen anderen aan gaat 'dansen', zich constant in het publiek werpt, in zijn buikspek snijdt met een gebroken glas en tussendoor nog weet te zingen. Een Aziatische gitarist met een enorme vetkuif die om de haverklap op zijn rug gaat liggen en zijn instrument de hele tijd ongelooflijk laat feedbacken, een zingende drummer met gigantische bakkebaarden, porno-zonnebril en bijbehorende leren pet en snor.
En tja: "Aad ze drum mag kapot" en die ging dus ook kapot, eindigend in een modderpoel, annex apparatuurchaos: omvergeschopte monitors, half vernield drumstel en andere troep.

WE LIETEN ONS DOOR DRUMMER EN MASTERMIND JOHNNY COHEN INFORMEREN

Is het altijd zo'n chaos bij Johnny Cohen-optredens?
"Ja. Dit is het tweede optreden. De eerste keer was in een kraakpand in Den Haag. Toen hebben ze al onze apparatuur stukgeslagen."

Wie zijn 'ze'?
"Die Haagse kankerpunks."

Even een vette clichévraag: wat ging er door je heen, op het moment suprème?
"Ik ben best wel een beetje misselijk, al de hele dag eigenlijk. Ik voel me helemaal niet lekker."

Waar is die broek (oeroude, waarschijnlijk leren broek met talloze reparaties) van gemaakt?
"Van kippenleer, leer van een heleboel kippen aan elkaar genaaid. Je kunt zo'n kip heel goed uitrekken, je wilt niet geloven wat je allemaal met zo'n kip kan doen."

Wat hebben we zo al kunnen aanhoren vanavond?
"'White Minority' bijvoorbeeld. Wij zijn The Mutant Rock 'n' Roll Master Race, en iedereen die niet gekleurd is, is gedoemd tot inferioriteit. Mensen die vasthouden aan het idee van raszuiverheid en daarom denken dat ze superieur zijn, hebben het helemaal mis, want juist daardoor krijg je degeneratie en inteelt. Daar gaat White Minority over."

Waar komt jullie gitarist eigenlijk vandaan?
"Japan."

Ik hoorde ook GG Allin voorbijkomen...
"We doen een aantal GG-covers omdat GG deed wat eigenlijk iedereen zou willen doen."
Willen jullie dan ook dood?
"Nee, we zijn hier om te zegevieren, niet om te sterven."

Wat ga je stemmen?
"Partij voor de Dieren."

Hebben jullie nooit gezeik gehad in verband met de bandnaam?
"Ja, af en toe, maar goed, dat hoort erbij."

Vertel iets meer over de achtergrond van Johnny Cohen...
"Johnny Cohen & The New Age Nazis bestaat eigenlijk sinds de film 'Cohen: Bloed, Speed en Sperma', die is opgenomen in Zoetermeer, temidden van die deprimerende flatwijken. Een film over rivaliserende bendes en speedfreaks. Een multiraciale speedfreakbende onder leiding van Johnny Cohen vecht het uit met rivaliserende nazi-skinheads die ook in de speedhandel zitten en allemaal homo zijn. Het is een aaneenschakeling van anale verkrachtingen, die film. We hebben de band erbij bedacht, want we hadden een soundtrack nodig voor de film. We hebben ook in de film 'Terrorama!' van Edwin Brienen gespeeld. Die film opent met een optreden van ons."

De meeste bands op Motorwolf komen uit Den Haag en omgeving. Is er een reden waarom zoveel bands uit die regio de motorrock-stijl spelen?
"Den Haag is heel conservatief. Het is gewoon een rockstad. Iedereen daar maakt rockmuziek. Het maakt niet uit of het commerciële rock is of underground. In de hele regio zijn enorm veel bands, maar het is zowat allemaal rock. Het is er niet hip. In Den Haag kun je gewoon niet hip zijn, dat heeft daar geen enkele allure. In Amsterdam kun je hip zijn, in Rotterdam kun je hip zijn, in Utrecht kun je hip zijn, maar in Den Haag heeft het geen enkele zin. Er is daar niemand die het voor jou doet, je moet het allemaal zelf doen. Daarom heb je er alleen maar kraakpanden en niks anders. En niemand gaat mee met de modernste golf. We hebben geen R&B en drum & bass, alleen maar rock. Arrow Classic Rock komt niet voor niets uit Den Haag."

Komt het ook niet door het Haagse muziekverleden?
"Ja, ook. Het is de eerste stad in Nederland die rock 'n' roll had, vanwege de Indo's. Daar is het mee begonnen. En er is ook heel weinig contact met andere steden en de nationale media. Daarom komt het ook nooit naar buiten."

Over een tijdje komt de tweede Motorwolf compilatie uit...
"Ja, met nog eens 25 bands. En van Johnny Cohen komt een elpee uit; een picture disc."
Trouwens, het gaat heel goed met Johnny Cohen. Het is echt cult in België en Duitsland. Iemand heeft namelijk een video-opname gemaakt van dat ene optreden in Den Haag, en die opnamen zijn in België en Duitsland beland. In januari kwam ik een muzikant uit Hasselt tegen, en die zei tegen me:
"Jij bent toch Johnny Cohen?" Absurd! Over die single van ons doen ook de meest idiote verhalen de ronde."

Hoe staat het eigenlijk met Sunwheel Power Express?
"Dat bestaat nog steeds. De gitarist werd bedreigd door neo-nazi's, en toen heeft 'ie de bandnaam veranderd in Samuel Power Explosion!"

Je runt ook Bunker Records. Wat je daarnet zei over dat conservatieve rockgedoe van Den Haag, slaat dat ook op elektro?
"Elektro is toch gewoon de rockmuziek van de elektronische muziek. Omdat Den Haag zo'n rockstad is, is het ook een elektro-stad. En het mengt ook prima, zeker op feestjes." Maar, iedereen is moe en danst niet meer, met de zware klote-dj's. Hoewel...! Iedereen ligt, te genieten van zijn plaatjes...

De hele garage-scene groeit als, als eh, Waterpop.

Mind Does Matter & Matter Doesn't Mind

In Den Haag houden ze niet van halfwerk. De demo-cd van Orange Sunshine's baggervette Blue Cheer-rock ontbeerde nog een ding: een persing op vinyl. Die kwam er, en meteen maar een 3d hoes met bijgeleverd brilletje. De geweldige hoes met de bandleden poserend op een tank en drummer GuyTavares als een messias op ons nederkijkend in wit gewaad, verbergt wat klinkt als een geheime repetitie-opname die pakweg uit een oude doos in een studio is gevist met het opschrift '1970'. Harde punk/bluesrock waarin naast Blue Cheer ook Stooges, MC5 en seventies hardrock doorklinken. Zes tracks op een lp laat veel ruimte voor gitaarsolo's, die dan ook regelmatig voorbijkomen. Rauwer krijg je het zo ongeveer niet. Zou het dan toch waar zijn dat vroeger alles beter was?

Veel stonerbands nemen Black Sabbath als startpunt. Orange Sunshine gaat nog verder terug, naar de tijd van Blue Cheer, en komt daar vandaan met bluesy hardrock waar een snufje psychedelica in zit. Wat vooral opvalt is het geluid: niet ultraheavy, maar wel laagbijdegronds genoeg om dat fijne onderbuiks gevoel met wapperende broekpijpen te krijgen. Afgaande op de nummers wordt de muziek niet in nuchtere toestand gecreeerd, maar de illustere voorgangers van Orange Sunshine mochten ook graag wat van Satans snoepsgoed tot zich nemen voordat er een noot werd gespeeld.

- Die snaredrum mag volgende keer wat harder in de mix ( of de drummer moet betere drums nemen).
+ Blue Cheer, Black Sabbath Orange Sunshine.

Na het legendarische optreden van Blue Cheer op 5 december 1968 in de Whiskey-a-gogo in Los Angeles besloten twee jongen Nederlandse expats, Arthur van Berkel en Thomas van Slooten, samen met Guy Tavares dat dit oorverdovend orgastisch en bovenal psychedelisch motorblues-rock geweld ook best door hun eigen persoontjes geproduceerd kon worden. Het alras (`69) geproduceerde album Homo Erectus was bepaald om over naar huis te schrijven, en zeer binnenkort opnieuw uitgebracht door Guys eigen label Motorwolf Records.

Een van de redenen om de muziek die Orange Sunshine maakte te maken, was een verschil maken zoals het verschil tussen een Vermeer en een Ravensburgen Aldus Thomas, rock`n`roll-underground goero van Arnhem. Menigeen kent hem van avondjes in De Doos, en dat verschil wordt nu opnieuw door het trio, bij voorkeur uit 28 speakers en zelfgebouwde trammels, tevoorschijn gebeukt. Naar tevredenheid van het publiek : Laatst in Cremers in Den Haag was een te gek optreden, met een koppel oudjes dat daar stond te swingen in die oorverdovende herrie! Terwijl de etalage bakken van de muren vielen. De laatste tijd wordt het publiek aangevallen met de Berserkers (Arnhemse punkrock) in de frontlinies, zoals binnenkort ook te ondergaan zal zijn in Merleyn. Behalve op de gebruikelijke podia en cafes, spelt Orange Sunshine ook op motorfeesten. Vooralsnog is er de opzet van een drieweekse tour in Italie en diverse shows voor motormuizen deze zomers. In Italie gaan we rondrijden in zo`n grote streekbus, met privé-kok, keuken, douche, bedden, en de backline achterin!

Bij een bezoek aan de reunisten doen de toegrijzende schedels in het keukenkastje de cultstatus van OS nog verder stijgen. Bij inspectie van de omvangrijke platen-(vinyl, uiteraard)collectie spreken de inspiratiebronnen waaronder MC5, Stooges en Blue Cheer. De heren zijn hun ‘60’s geluid daarbij niet vergeten. Voeg daarbij de talloze bands van Guy (o.a. Johnny Cohen and the New Age Nazi`s -sic!), zijn electrolabel Bunkerrecords en zijn punkrock’n’roll-label Motorwolf en je hoeft hun foto niet meer te zien om te weten dat het bij Orange Sunshine om persoonlijkheden gaat. De mafkezen komen uit alle holen en gaten gekropen om eens te kijken wat OS nu eigenlijk is, Aldus Thomas. En dat eerste slaat niet alleen op zijn publiek.

Aan de golf reissues van zeldzame, soms zelfs destijds onuitgebrachte, platen uit de jaren zestig lijkt maar geen einde te komen. Psychedelische acidrock juweeltjes, fuzzguitarmonsters en hoe het ook maar genoemd mag worden, het balt meestal bitter tegen. Het leek mij dat het beste uit die periode inmiddels wel was verschenen, totdat er een opmerkelijke plaat op mijn bureau bellande. De prachtige 3-D hoes trok meteen de aandacht maar de muziek overtrof alles. Een hallucinerende trip verzorgt door het Haagse powerrocktrio Orange Sunshine.

Opgenomen, ergens eind jaren zestig. In de Amigo Studios van North Hollywood onder supervisie van de legendarische Blue Cheer producer Abe ‘Voco’ Kesh. Om onbegrijpelijke redenen destijds niet uitgebracht, zijn de vorig jaar opgedoken tapes nu verschenen bij Motorwolf Records. Via hen kreeg ik het aanbod om ‘Voco’ Kesh, hier voor een kort promotiebezoek, te ondervragen over deze fantastische herontdekking. Een samenvatting van zijn relaas:

Yeah, the Orange Sunshine I remember them well. But let me tell you something of my background first. In 1967, ‘Big Daddy’ Tom Donahue started Underground radio at FM station KMPX in San Francisco. I was invited to do the Saturdaynight show from 6.00 pm to midnight. The name of the show was Lights Out and at the station and at home the lights would go out! For hours I would select music of all types to take my listeners on a magic carpet ride. This would include new music ; electric, Middle East, blues but most of all hard and tough psychedelic stuff. As a result I was literally bombarded with demotapes and the like. Two bands instantly caught my attention, both were powertrios and both were called after a brand of Owsley`s excellent LSD trips: Blue Cheer and Orange Sunshine. The Cheer were SF born and raised, the Sunshine consisted pf twp Dutch guys and a Portugese drummer who had arrived on the Haight Ashbury scene. I immediately booked studiotime at the Amigo Studios where I worked in the early sixties as a staff producer and later as an independent. The resulting recordings of both bands were excellent thought I have to say that the Sunshine always sounded more mature to me, more balls! However it was the Blue Cheer that came up with a song that had the most commercial potential; Summertime Blues. Sp they got the first shot and they made it big! Philips Records put all their mony and effort in them, forgetting about the Orange Sunshine. The band struggled on for awhile in little clubs like the Matrix and the Avalon before vanishing from the scene completely. While working on some reissues lately I came across the original tapes, they sounded remarkably fresh and powerful. It took me some time to track down the whereabouts of the original members and imagine my surprise, they were still playing the occasional gig in Holland from time to time! They marveled at the idea of releasing their music on vinyl! The results can now be heard in full remastered glory , the album is called Homo Erectus and they sure are! So in the evening when the sun goes down, put out your lights, light your incense, clothes off, get yourself and your Kool aid together and boogie in the dark with the Orange Sunshine.

Tot zover Abe ‘Voco’ (aka Madhi, the expected one) Kesh. Wat kan ik er nog aan toevoegen? Luister zlef naar de scheurende fuzzgitaren in Hush, Hush. Het sensuele, maar daarom niet minder gemene Catfish. De existentiele oerkreet in Luv me en de Wah Wah excursie van het rauwe Girl you. Wees er wel snel bij, de oplage is beperkt tot 500 genummerde exemplaren!

Oude tijden herleven vanavond! Sterker nog: geschiedenis wordt herschreven! Haagste beatgeschiedenis! Nee, voor minder doen we het niet; vanavond is het tijd voor een unicum. Homo Erectus, de lp die orange Sunshine -ooit Neerlands hardste en meest psychedelische bluesrockband- in '69 in LA opnam, wordt nu, 32 jaar na dato, namelijk alsnog uitgebracht! Destijds wegens miscomminucatie en financiële problemen (lees : heroïne) bijna verloren gegaan, is de elpee nu weer helemaal boven water gekomen. En dat niet alleen ze is ook nog 's volledig opgepoetst! Met als gevolg dat ze misschien wel nog harder, rauwer en psychedelische uit de speakers knalt dan destijds bedoeld moet zijn . Vanavond, Live op het podium de iets wat uitgestelde primeur!

Een randgeval voor Aardschok. Maar als ik zie welke bluesgiganten mijn college Michel soms bespreekt dan verdient de fuzzy modderige en met psychedelica doordrenkte seventies-muziek van Orange Sunshine zeker ook een plaatsje in dit blad. De Nederlandse band breng in de vier tracks op zijn minialbum een afwisselend dampende en zeer relaxte mix van Hendrix, The Mother Of Invention en het obscuurdere Led Zeppelin werk. Orange Sunshine klinkt daarbij opvallend en authentiek en iets zegt mij dan ook dat behalve het welbekende Sunshine of My Life ( Cream ), ook de vorige drie lange tracks covers zijn. Alleen ben ik in de twee maanden dat ik deze cd nu heb natuurlijk nog steeds niet oud genoeg geworden om me dat te kunne herinneren. Complimenten voor dit 23 minuten durende schijfje. Dat dankzij de holle drums, de zee van bekkens, het volledige dichtgeslibde gitaargeluid en de enorme overspraak, daadwerkelijk klinkt alsof het 20 haar bij je oude hippie-oom onder de bank op heeft heeft liggen wachten. Houd je van oude bluesy rock uit een tijd dat men nog met vier microfoons een hele band durfde op te nemen dan is Orange Sunsine zeker iets voor jou

Na het legendarische optreden van Blue Cheer op december 1968 in de Whisky-a-gogo in Los Angeles besloten twee jonge Nederlandse expats, Arthur van Berkel en Thomas van Slooten, samen met Guy Tavares, een voor de oorlog in Angola gevluchte Portugese dienstweigeraar, het illustere drietal had elkaar zojuist op het concert ontmoet, dat dit oorverdovend orgastischen bovenal psychedelisch motorblues-rock geweld best door hun eigen persoontjes geproduceerd kon worden.

En aldus ging men aan de slag! Een oefenruimte in North Hollywood was snel gevonden evenals geschikte apparatuur, nu het spel nog. Van Berkel had zijn zinnen gezet op sologitaar en Van Slooten was vastberaden de Fenderbasvoor zijn rekening te nemen. Voor Tavares restte niets anders dan het nobele slagwerk en, met charmant Latijns-Europees accent, de vocalen. Er werd hard gewerkt en aldus rolde de ene na de andere hardrock-hit van de lopende band. Een plaatsopname kon nu niet langer uitblijven en zodoende was de keuze voor de studio niet meer dan logisch: de om de hoek van de oefenruimte gelegen 'Amigo' studio's, alwaar Abe 'Voco' Kesh in hoogsteigen persoonde knoppen mocht beroeren.

Het in 1969 in eigen beheer uitgebrachte album 'Homo Erectus' is dan ook een regelrechte powerblues klassieker, ware het nietdat door de gebrekkige promotie en distributie de plaat volledig flopte. En ook met een inderhaast opgetrommelde manager om optredens te regelen haddende drie vrienden weinig geluk. Er werd wat getourd door zuidelijk California en Arizona, doch toen men verhaal ging halen waar het verdiende geld bleef, bleek Judas Goldstein met de noorderzon vertrokken. Welk een desillusie!

De Amerikaanse droom spatte als een zeepbel uiteen en het drietal werd door geldgebrek en allerhandse schuldeisers gedwongen om overhaast terug te keren naar de oude wereld. Den Haag om precies te zijn. In de sixties de blitz-stad, maar anno 1970 lag met de introductie van heroine de hele beatscene op z'n gat. Desalniettemin ging het power-trio wederom fanatiek aan de slag, ditmaal vanuit Van Berkels ouderlijke villa in kijkduin, het 'Malibu' van Den Haag, prachtig gelegen aan het strand en de duinen. Optredens in Zuid-Holland volgden snel en een tweede langspeler werd opgenomen, ditmaal in de beroemde 'G.T.B' studio's te Den Haag. 'Ruler of the Universe', naar het nummer op kant B, een cover van een obscure

Amerikaanse psychedelica-band genaamd Strange, is een zeer gefreakte hardblues LP die excelleert in psychedelische fuzz-wah excessen en andere krankzinnige effecten, een waar hoogtepunt voor de Nederlandse acidrock-scene. Het orientaalse element van dit mini-album werd bovendien verzorgd door sitarspeler Luther Zevenbergen en Bobby Imtiaz, een heuse tablas-spelervan

Pakistaanse origine, die daarna nog bij een gedenkwaardig optreden in het Amsterdamse Paradiso hebben meegespeeld. Edoch, gedurende een maandenlange Duitse tournee langs alle festivals in 1971 werd de inspirerende lsd ('sunshine' acid ) meer en meer vervangen door de lethargiserende opiatenen het laatste optreden in de Hamburgse Starclub was dan ook een genante vertoning. Dit betekende de genadeklap voor onze vrienden en toen bij terugkeer in Nederland binnen luttele dagen de vleugel en de Friese staartklok uit de ouderlijke woning verdwenen en zodoende de mogelijk om te oefenen kwam te vervallen, was echt het doek gevallen voor ons drietal. Tavares keerde met de aap op de rug terug naar Portugal, maar moest na de gevangenis vechten in Mozambique, en keerde na de revolutie knettergek terug naar Den Haag, waar de heroine beter was, rechtstreeks de goot in.

Een volledig labiel geworden Van Berkel werd door zijn familie gedwongen opgenomen in de beruchte inrichting 'Rozenburg' en jarenlang op een dagelijkse dieet van electro-shocks gezet. En Van Slooten dook najarenlange vermissing op in Djiboeti, alwaar hij een omstreden doch lucratieve handel was begonnen in glijmiddelen voor de heetgebakerde soldaten van het Franse vreemdelingen-legioen aldaar. Welnu, we spreken nu 29 jaar later en als door het lot gedreven hebben de drie gelouterde, want geheel van drugs en medicijnen afgekickte, muzikanten elkaar weer gevonden en hoe! De loeiharde proto-hardrock riffs doen de trommelvliezen weer knappen als vanouds en de gloriedagen van weleer doemen weer op met succesrijke concerten in binnen- en buitenland. Want met welk een passie en energie word deze rauwe motor-rock ten gehore gebracht! Deware R&B met de ware bezieling! Wat zijn God's wegen toch ondoorgrondelijk.

Hoogachtend

Roderick Ruyghrock